ابرها رفتند.
يك هواي صاف ، يك گنجشك ، يك پرواز.
روي اين مهتابي ، خشت غربت را مي بويم.
پرتقالي پوست مي كندم .
شهر در آيينه پيدا بود .
دوستان من كجا هستند ؟
روزها شان پرتقالي باد!
آسمان ، آبي
آب ، آبي تر.
من اناري را ، مي كنم دانه ، به دل مي گويم :
خوب بود اين مردم ، دانه هاي دلشان پيدا بود.
مي پرد در چشمم ، آب انار ...
با خودم مي گويم : تنهايي ، تنها باد.
نگاه "من" به روي ميز افتاد :
(( چه سيب هاي قشنگي !
حيات نشئه ي تنهايي است .))
و روي ميز ، هياهوي چند ميوه ي نوبر
به سمت مبهم ادراك مرگ جاري بود.
و بوي باغچه را ، باد ، روي فرش فراغت
نثار حاشيه ي صاف زندگي مي كرد.
زندگي خالي نيست :
مهرباني هست ، سيب هست ، ايمان هست.
با سبد رفتم به ميدان ، صبحگاهي بود.
ميوه ها آواز مي خواندند .
ميوه ها در آفتاب آواز مي خواندند.
اضطراب باغ ها در سايه ي هر ميوه روشن بود.
من به خانه بازگشتم ، مادرم پرسيد :
ميوه از ميدان خريدي هيچ ؟
_ ميوه هاي بي نهايت را كجا مي شد ، ميان اين سبد جا داد ؟
_ گفتم از ميدان بخر يك من انار خوب.
_ امتحان كردم اناري را
انبساطش از كنار اين سبد سر رفت.
_ " به " چه شد ، آخر خوراك ظهر ...
_ ...
ظهر از آيينه ها تصوير " به " تا دوردست زندگي مي رفت
ياد من باشد فردا ، بروم باغ حسن گوجه و قيسي بخرم.
كجاست جاي رسيدن و پهن كردن يك فرش
و بي خيال نشستن
و گوش دادن به
صداي شستن يك ظرف زير شير مجاور ؟
تركيبي از شعرهاي سهراب سپهري
شب به روي گورهاي كهنه مي لغزيد
در سكوت خسته و غمناك گورستان
بقعه ي دق كرده ، گم مي شد به آرامي
در غباري از مه و خاكستر باران .
قاري پيري ، به روي پلّه ي مرطوب
سوره ي ياسين براي مرده اي مي خواند
آخرين زاغ چنار پير گورستان
خسته از پشت افق ها بال مي افشاند .
بوي مرگ ، از خاك هاي جادّه بر مي خاست
دود وحشت از شيار سينه ي هر گور
پشت انبوه درختان كورسو مي زد
شعله ي فانوسي از تك كلبه هاي دور.
در سر هر عابري ، فرياد جغدي شوم
تخم افكاري غم انگيز و سيه مي كاشت
زندگي در شعرهاي خفته بر هر سنگ
پوچي افسانه ي نا باوري را داشت !
نيمه ي شب بود و مهتاب از شكاف ابر
رنگ مي پاشيد بر روح شب خاموش
دور از غوغاي هستي ، هم چنان بودند
گورهاي ناشناسي ، تنگ هم آغوش .
شاعر : بهمن صالحي
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -- - - - - - -
عنوان انتخابي : نقب بي نقاب...
نقبي مي زنم به ديروز
به فردا و پس فردا
و به راه هاي گذشته مي روم
و تماشا مي كنم روزهاي موازي
و روزهايي كه عمود
بر زندگي من گذشته اند
و صداهايي كه مي آيد
و سايه هايي كه مي گذرند
و يكديگر را مي نامند
... ... ...
و نقبي به چهره ها مي زنم
و بر مي گردم به ديروز
و مي روم به فردا و پس فرداهايم
و صداها و سايه ها مي گذرند
و كشتي به سوي اقيانوس مي راند
و قطار از پيچ كوهستان مي گذرد
و خيابان هاي خلوت ، شلوغ
و خيابان هاي شلوغ خلوت مي شوند
و من نقبي مي زنم به چهره ي ديروز
و صداها و سايه ها را تماشا مي كنم
و فردا و پس فرداهايم را
در كنار ديروز تماشا مي كنم
شاعر : بيژن جلالي
آدم اين جا تنهاست...
و در اين تنهايي سايه ي ناروني تا ابديّت جاري است.
سهراب سپهري
گل هاي كاغذي و ارادت هاي كاغذي
شيريني هاي خشك و خنده هاي خشك تر
دست هاي سرد و بوسه هاي سردتر
اتّحاد سيّار و روبان بسته ي خانواده ها
تيزي خطّ شلوارها و كندي لبه ي ناخن ها
مغازه ها ي تمام بسته و خانه هاي نيم گشاده
پل هاي كوتاه بغلي و نردبام هاي دوازده پلّه ي لرزان
بيلان هايي با مركّب چين و برنامه هايي با مداد كمرنگ
سفر براي گريز و بازگشت براي پوزش
رستاخيزي گيج در ميان كوه هاي برف آلود و باغ هاي شكوفه پوش
استمداد عاجزانه و شرمناك انسان
از درخت
ازگياه
از نسيم
از جويبار
براي غسل دادن
آرايش بستن
موميايي كردن
و زنده پنداشتن عشق
شاعر: مفتون اميني
مثل اين كه ، باز بايد از دوباره ، آغاز كرد...
نمي دانم...تا ، كي ؟ تا ، كي اين باز دوباره ها ادامه خواهند داشت ؟!!
ناگزير از هر گريز ...بار ديگر آغاز مي كنم
امّا ، اين بار
در اتاقكي آبي
و با چشماني سرخ اشك
و لباني از آب ، خشك
و سري بدون حوصله
با پاهايي متورّم از فاصله
و دست هايي بي انتظار صله
در جادّه اي بن بست ، بي بهره حتّي از يك نواله
هميشه آخرين نفر از اين قافله
با اين كه هميشه هم مي روم ، هروله
دقيق تر كه مي شوم...
مي بينم كه باز هم در جادّه تنهام...تنهاتر از پيرزن همسايه كه سال پيش دق كرد و مرد.
امّا ، اين بار
پيش رويم ، برفي سفيد
و كمي هم ، باراني زمستاني
"و برف پاك كن دل ماشيني من ، كه برف ها و باران هاي روي شيشه را از ته دل دوست مي داشت "
وسرتا سر جادّه ، پر از مه...
نمي دانم .چرا سرم بي اختيار درد گرفت؟!!
آري اشتباه به خاطر نسپرده ام.
آري اين مه ، همان مهي بود كه مهم را ازمن گرفت.
آري ، همان بود...همان...
و بالاي سرم ماهي مايوس و
ستارگاني تنبل كه درين شب ها ساتر سطرهاي غم مردمكان منند.
ستارگاني كه به بيماري تازه شيوع پيدا كرده ي "تنبلي چشمك "دچار شده اند...
فرياد از اين آدم خاكي ها كه عناصر طبيعي زندگيشان هم از دست آن ها در امان نيستند.
حيف...گهگاهي چشمك يكي از اين ستاره ها چه آرامش لطيفي به من مي داد...
امّا ، هميشه
وقتي نوبت من كه مي رسد...به من هيچّي نمي رسد..
نوبت من كه مي رسد
صف تمام ميشود
نوبت من كه مي رسد، نمي دانم ؟چرا نان هم ، با همه بركتش تمام مي شود؟!!
ستاره هم با همه بي ستاره بودنم ، تمام مي شود
نمي دانم چرا سهم من از آرزويم ، هميشه تباه مي شود...ناتمام مي شود
و چرا در اوج آسمان كه پرواز مي كنم ، جسمم يك دفعه از اين خواب ناز بيدار مي شود
زبانم ، نام كابوس مي گذارد بر اين خواب ناز و خواهرم رازدار مي شود
و خدايي كه دردهايم را هميشه دادار مي شود
و نگاهي كه بر ردّپايي دار مي شود
و مني كه مي روم تا دادور شوم ...مانعي جلوي پايم ، سدّ راه مي شود.
نمي دانم ، چرا ريسمان سخت سرد اين سرنوشت منجمد ،
هميشه تا من بهش دست مي زنم ، پاره مي شود
درين، شطرنج زندگي ،با يك حركت كيش ميشوم...مثل چهره ام مات مي شوم...
اصطلاحا کیش و مات می شوم
من هميشه شاهمو و هميشه هم شهمات مي شوم
تمام هستي ام درين قمار زندگي دود مي شود...باد مي شود...يك دفعه از جلوي چشمم دور مي شود.
هميشه وقتي طناب مي خرم و زير لب مي گويم :
اگر بار گران بوديم رفتيم...اگر نامهربان بوديم ...رفتيم...
نمي دانم چرا موقع كشيدن طناب ،سقف از جايش كنده مي شود...
... يا كه ، طناب با همه محكمي اش شرحه شرحه مي شود
و چرا هر چه طامّات است بر سر من آوار مي شود....
شايد، فكر مي كند ، انبار مصائبم و ، در من تلنبار مي شود...
و هر چه گل است ، وقتي كه مي چينمش خار مي شود...
مثل من كه پيش همگنان هميشه خوار مي شوم...
سحر كه شد ، از خواب بيدار مي شوم ، به آينه كه نگاه مي كنم از خودم بيزار مي شوم...
مثل هميشه زار و نزار مي شوم...دست و دلم به كار نمي رود ...امّا ، هميشه از زندگي ناچار مي شوم
تازه مي فهمم چه قدر بدبختمو و مي شينم كنار مرد درويش و با او هم آواز مي شوم...
تبر را از او مي گيرم تا با خاك هماغوش شوم...امّا نمي توانم...
و باز هم مثل هميشه با حسرت ساقدوش مي شوم
گفته بودم ، من هميشه شاهمو و هميشه هم ، شهمات مي شوم
و هميشه غصّه مي خورم كه باز هم سهم من ،چيزي جز محصوري در حصاري خود ساخته نبود...
گرچه مي دانم ، اين زندگي ، هيچ وقت براي من سور و سات نمي شود
امّا باز هم به امّيد خدا ، افسردگي ، كات ـ كه مي شود؟!!
حالا تو هر چقدر دلت مي خواهد بگو : نه نمي شود !!!
امّا بدان ، خدا ، هميشه با ما ، نه تنها يار ، بلكه ندار هم مي شود...
و براي همين هم هست، كه خدا ، براي همه ي آدما ، دار و ندار ، مي شود
پس بار ديگر آغاز مي كنم ...وقتي تمام نمي شوم پس به ناچار آغاز مي كنم...
وقتي تمام نمي شوم ، آغاز كه مي شوم.
نمي دانم تا ، كي؟ اين باز دوباره ها ادامه خواهند داشت . تا كي؟!!نمي دانم...
و آيا روزي خواهد رسيد كه به جاي اين ((...)) نقطه ،
((.)) نقطه بگذارم و
بعد هم مثل همه ي مردم عادي ، بروم سر خط.
حميد
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------
نام شعر : باز آمدم...
باز آمدم از چشمه ي خواب ، كوزه ي تر در دستم .
مرغاني مي خواندند . نيلوفر وا مي شد . كوزه ي تر بشكستم ،
در بستم
و در ايوان تماشاي تو بنشستم .
" سهراب سپهري "
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------
نام شعر : قايق دقايق...
جامه شوخگن كردم از روزگار خويش
سر به بيابان گذاردم از سر بي سايه سار خويش
خسته و افگار و زنجيري افكار خويش
خدو مي اندازم ، به اين زندگي بي افتخار خويش
واژگونه پيكرم، مي نويسم از اسرار خويش
" مرگ را حس مي كنم( ۱ ) " ، امّا نمي بينم ، پس از آن رستگار خويش
جادّه ها را از پي هم مي گذرانم ، بي نامه از چاپار خويش
جمله هايم ، جملگي خبر مي دهند از آوار خويش
خواب ديده ام كه نشسته ام ، روي سنگ قبرم و مي خوانم مزامير خويش
واژه هايم ، هميشه بوده است ، شرح حالي از آثار خويش
هيچ كس نخواندم در چهره ام ، سوز روزهاي زار خويش
طالعم را هم ، هيچ تقويمي بر نمي تابد در بر خويش
راست گفته اند: هميشه ماري بوده است در كنار گنجور خويش
فصل چنديست ، كه آزگارم در دام دور خویش
ساقي نيست ، امّا باده كه هست و دست من كه طرّار خويش
گرچه ، نه ، ني بازم و نه در نيزار ، امّا مي نوازم، با مزمار خويش
قصّه ي درد درد و زمهرير و نار را در شوره زار خويش
تا زيان نرسانم به ديگران ، تازيانه مي زنم بر رفتار خويش
من هميشه بوده ام در بند و گرفتار كردار خويش
خاري ، خليده است در دلم و بيزارم ازين خارزار خويش
اين چه برّي بود كه برده است از برم ، دلبرار خويش
فرو رفته در شنم ، زار و نزار ازدشت و شنگار خويش
كاش مي شد ، هر چه پستيست ، يكسره كنم بر دار خويش
مردمان هميشه مرا باز شناخته اند ، با زنّار خويش
مي گريزم از دستشان ، سوي دخمه و پناهگاه و غار خويش
همگنان ، هيچ وقت راهم ندادند در سور خويش
من سورم ، امّا چو منصورنمي توانم" انا الحق" بزنم بر تار خويش
به گمانم ، همين قدر خاطره كافيست ،
كه خودم را بر آن حك كنم و بشوم درختي يادگار خويش
هميشه فرا رفتم از خطّ پرگار خويش
نماندم چون اسبي چوبين كه بكشند ، ديگرانم افسار خويش
هميشه خودم مي زنم ، زمين خود را خيش و تيشه بر خويش
" آفتابم در ميان " و من گرفتار زنگار خويش
و ، اي داد ازين مردم لاف زن و اي هوار از خويش و از كار خويش
كه پيوسته با غمّازيشان مي كنندم پيش ديگران ، خوار خويش
هلا ، " فرصت به سان ابر می گذرد ( ۲ ) " ، رسيد وقت شمارش معكوس، با ثانيه شمار خويش
امّا افسوس كه ، تيك تاك هاي اين ساعت ديواري بيمار ، هم نمي كند، مرا بيدار خويش
چه قدر تباهي دلگير است و جادّه هم پر از گرد و غبار خويش
ازين پل هاي يك طرفه كه آن هم شكسته است ، كسي نمي رسد به ديار يار خويش
اين زمستان خيس و برف و اين تگرگ هاي نمناك و اين خوش برگبار خويش
گام هاي مرده و ولگردم را كرد ، ديوانه ي راهوار خويش
يا به تعبيري دگر :
روزهاي سرد زمستان و اين چارچارخويش
با خودم هميشه در چارچارم و ناچارم از چار خويش
من هميشه با صورتي نشسته ، نشسته ام كنار مردار خويش
چه مي شد كه رها مي شدم ازين مرداب و دنياي ولنگار خويش
من ، غوطه ور در ياسم و خارخار خويش
هر زمان مي رود در ياس قلبم خار خويش
طي مي كنم لحظه هاي لكاته ام را
با غريو غروب و صداي غراب و ته مانده اي از غرور خويش
و فكرم همه اين كه درين دنيا ، سربارم ، سربار خويش
پر ز رخوت ، خسته ام از رخاوت آزار پار خويش
آخر من هم انسانم
دست پرورد دادار خويش
چه كنم؟ كه هنوز هم تشنه مي گردم ،گرد كوزه ريمن جهان دغلكار خويش
نمي دانم ، من شكست خورده ام در كارزار خويش؟
شايد ...كسي چه مي داند؟ ساحري مي كند مرا سحر و
و براي همين هم هست ، هميشه در مي مانم درمعمّاي كار خويش
چه كنم ؟ ناچار ، مثل هميشه ي دوران
مي شوم سامر قايق دقايق تيره و تار خويش
آري ، من مي مانم و من..." تا آن جايي كه يادم مي آيد ، هميشه پشت يك در تنها مانده ام. (۳ ) "
" آيا ، زندگي ام صدايي بي پاسخ نبود ؟ (۴ )"
"خوش بين هم نيستم كه اين نوشته هايم ، هم دردي از من دوا كند"
پاورقي شماره ي ( ۱ ) قسمتي از شعر دوستم " ياغي " است.
" " " (۲ ) از سخنان " حضرت علی (ع ) " است.
" " " (۳و ۴ ) قسمتي از شعر "سهراب سپهري" است.
شعر " قايق دقايق " در روز سه شنبه ۱۲ دي ماه ۱۳۸۵ ارسال شد.
حميد
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------
من ، خدا را در قمقمه ي آب يافته ام ، در عطرپيچ كوچه باغ هاي كودكي
در خلوص برخي كتاب ها و حتّي نزد بي دينان.
امّا ، تقريبا ، هيچ گاه ، وي را ، نزد آناني كه كارشان ، سخن گفتن از اوست ، نيافته ام.
كريستين بوبن ، نويسنده ي فرانسوی
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------
نام قطعه ي ادبي : گاهي چه زيبا بوديم...
گاهي آدم ميخواهد چيزي بگويد و ندارد ، نه تصويري كه جرقهاي بزند ، نه آهنگي كه آرام كند ،
و نه هيچ چيز ديگري كه زيبا باشد ، بدرخشد ، بخواند ،
تكّه استخوان ته زخمي ست با تريشههاي پوست و
خوني كه گاهي تازه است و گاهي دارد خشك ميشود و
گاه خشك است ، خشك و سياه و ديگر نه انگار كه چيزيست يا بوده است.
اينطورست گاهي كه آدم فقط ميخواهد چيزي بگويد و نميداند كه چه را ميخواهد بگويد ؟ و چرا ؟
مثلِ وقتي كه بي هيچ دليلي
دسته گلي ميسازيم
فقط براي زيبايي دسته كردنش
و زيبايي گلهايش
و زيبايي تقديم كردنش...
از شاعر معاصر : كامران بزرگ نيا
گاهي ، مسير جادّه به بن بست مي رود
گاهي ، تمام حادثه ، از دست مي رود
گاهي ، همان كسي كه دم از عقل مي زند
در راه هوشياري خود ، مست مي رود
گاهي ، غريبه اي ، كه به سختي به دل نشست
وقتي كه قلب خون شده بشكست ، مي رود
اوّل ، اگرچه با سخن از عشق آمده
آخر ، خلاف آن چه كه گفته ست ، مي رود
واي از غرور تازه به دوران رسيده اي
وقتي ، ميان طايفه اي پست مي رود
هر چند مضحك است و هه ... پر از خنده هاي تلخ
بر ما ، هر آن چه لايقمان هست ، مي رود
گاهي كسي نشسته ، كه غوغا به پا كند
وقتي ، غبار معركه بنشست ، مي رود
اين جا ، يكي براي خودش حكم مي دهد
آن ديگري ، هميشه به پيوست مي رود
اين لحظه ها ، كه قيمت قدّ كمان ماست
تيري است بي نشانه كه از شست مي رود
بيراهه ها به مقصد خود ساده مي رسند
امّا ، مسير جادّه به بن بست مي رود
واي از غرور تازه به دوران رسيده اي
وقتي ، ميان طايفه اي پست مي رود
هر چند مضحك است و ...پر از خنده هاي تلخ
بر ما ، هر آن چه لايقمان هست ، مي رود
خواننده : عليرضا عصّار ـ از آلبوم " نهان مكن "
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------
نام ترانه : نمايش مضحكي به نام زندگي...
من از اين زندگي مسخره هيچ چي نمي خوام
جز پيانو و يكي حنجره هيچ چي نمي خوام
هر چي خواستم نه ،
به هر چي كه نخواستم رسيدم !
حالا جز عمر گره تو گره ، هيچ چي نمي خوام
هيچكي يادداشتامو هيچ وقت ننوشتو ديگه من
از تو هم دفتر بي خاطره هيچ چي نمي خوام
تا سر از خاطره دستاي رنگي در آرم
جز قلم وقتي پر از جوهره هيچ چي نمي خوام
تيكه چوبي باشه ، اسب كودكي هاي منه
باد اگه مي وزه جز فرفره هيچ چي نمي خوام
بي چشاي تو بجز آينه چشماي خودم
كه تو بارون جدايي تره هيچ چي نمي خوام
توي شعر اونكه با من زندگي كرده ، دلمه
جز جوون موندن اين شاعره هيچ چي نمي خوام
هي مي پرسن چي مي خواي
اونكه مي خوام نيستم امّا باز
انگاري گوش خلايق كره ، هيچ چي نمي خوام
بس كه مردم رو صليب ستم بي خبرا
غير عيسايي از اين ناصره هيچ چي نمي خوام
وقتي از بي تپشي دنيا عقيمه واسه من
غير عشق اين تپش باكره هيچ چي نمي خوام
نادر بختياري ـ برگرفته از نشريه ي اينترنتي " پيله هاي شيشه اي "
اي جهان ، اي پوچ پوك پست پتياره
دگر چه مي خواهي از من زنديق آواره ؟
از من سگ ستاره ي بي نصيب سهم پاره
از من روياباز خاكستر نشين كه بي سايه ساره
من كه نگام غم داره و صدام غمباره
سكوتم يخينه و روزگارم ، بي راه چاره
من كه خاطره ي لحظه هام ، زمستونو يادم مي ياره
من كه گم شدم تو اين شب صحراهاي بي ستاره
((ياري ندارم به جز خدايي كه هواي دلمو داره))
من كه كوله پشتيم رد نمي شه ازين معركه
هر چي مي رم تو اين جادّه بيشتر مي افتم تو مهلكه
فاصله واسم عذابه ، ازين همه خون دل خوردن دلم كبابه
واسه ولگردي تو چشاي هر بيگانه ، هر چي رهگذره ، داره ازم گلايه
شدم سرگردون اين كوچه ، اون كوچه
امّا ، نچيدم از مزرعه ي دلت ، حتّي يه خوشه
واسه پيدا كردن نشوني از تو ، مژدگاني دادم تو روزنامه
چقدر اشتباهي رفتم به بيراهه
چقدر پاهامو و تاولاش ازين بيراهه ، بيزاره
چقدر دنبالت گشتم بي نشونه
امّا نبود از غمزه ي تو يه نشونه
چقدر به تباهي رسيدم توي اين پويه و
حالا هر چي غباره نشسته روي اين شوونه
خسته شدم ، پي بهونه مي گردم ، فرار كنم از دست اين دل ديوونه
با اين كه هنوز دستام پره از گلاي پونه
و ورد زبونمه اين تروونه : " بيا برگرد به خونه ، تا فاصله مون جوونه و پير نشده
تا نگام با يك نگاه ديگه درگير نشده ، دلا دلگير نشده "
از من خاكستر نشين كه تكيه ام بر باده
دل به دريا زدنو ، نخوايد ، كه ديگه واسم يه خوابه
روزاي بي قراري يم ، نفسمو ، دارن مي گيرن ، لحظه به لحظه
كفتراي دلمم ، تو حسرت رسيدن ، دارن مي ميرن ، دونه به دونه
واسم شده معمّا ، اين قلب پاره پاره ، اين سكوت واژه ها ، تو تلاقي دوباره
دو راهيه اين سرنوشت ، واسم راه ديگه اي نداره : يا مرگ ، يا زندگي دوباره
حميد
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
هواي زمانه غير قابل تنفّس است ، امّا ما به نفس كشيدن ادامه مي دهيم.
آيا ما مرده ايم ؟!!
كريستين بوبن، نويسنده ي فرانسوي
اين زندگي نيست كه سگ مرگيست
هر روز و هرشبش دق مرگيست
اين زندگي نيست كه سگ مرگيست
بازي با دم شير و دلمرگيست
اين زندگي نيست كه سگ مرگيست
آواي ((عو عو)) دلگير مردم دردمنديست
پايان اين خزان هم ، زمستان بي برگيست
صفحه ي آخر اين روزگار هم ، خالي از هر شور و شنگيست
اين اميد نيست كه گوركن لنگيست
گوركني كه لب گور و جايگاهش زير سنگيست
اين فسانه و تقدير هم اسباب دورنگيست
اين صلاح و حكمت هم ، سرپوش آدم هاي زرنگيست
اين چكاوك و قناري نيست كه مي خواند
اين جغد اجل و كلاغ مرگ است كه مي آگاهاند
اين گل هم ، نه ، گل هميشه بهارست كه به آن دلخوش داري
كه گل يخست ، گلي كه مثل دل هامان ، هميشه ي خدا ، يخ يخست و بي دلداري... بي خريداري
خريدار محبّت ها بودم و امروز دلم كور ازين مردم دل سنگيست
چه تنها مي گشتم و پي تن ها مي رفتم شاد و دلكش
كنون چه افگار شدم ، زخمي و سركش
در پي عيش و عشرت ها و ناز و نعمت ها بودم
امّا دگر روزگارم را جز تباهي نشاني نيست...و افكارم جز پوچي ، چيزي نيست...
دل شهرآشوب من چه كند ازين وجود خالي و تيره و شورش
بيرنگي چشمانم ارزاني اين دنيا و اين سيل مصيبت بارش
چه بد سيرم از فرداي زيبا و وز فرداهاي زيباتر
از بهشت و از حوري و ليلي و ازين ها دلرباتر
چه بد فريب دادم خود را درين دنياي بي باور
جهنّم و آتش و زمهرير اين دنيا هم سهم كوچك من
شمعي كه از روز تولّدم شد روشن
چه مي دانستم كه با نسيمي ملايم هم مي شود خاموش ؟
چه مي دانستم چه مي دانستم...سرگردانم درين دنيا...بازيچه و بي سرپناهم درين دنيا
دنيايي درونش قبر هايي با آدمك هايي چون من و تو
گل هايي چون گلايل دردست هاي كودك من و تو
عذابم مي دهد زير اين سنگ ، جايگاهم اين جا نيست
من كه جهاني را مي كنم يك شبه فتح ، كمالم اين جا نيست...ارضاي غرور بي بديلم اين جا نيست
من ني ام ، زاده از ننگ و از تبار نيرنگ
كه جايگاهم باشد زير اين سنگ
آهاي ، كودكي كز روي قبرم مي پري ، شاد و شنگ
راستي به چه چيز اين دنيا دلخوشي كه مي دوي ، چنين بي درنگ
شرح بي بسط من ، شايد همين باشد
"تاجر لحظه هاي غم بي كس و تنها و دژم"
شايد ، همين جا ، ته اين بن بست باشد
خستگي و بيهودگي و دلمردگي ها كوچه باغي اندوه پرور و لحظه هايي پر ز آه
ژرف ژرف كه مي بينم ، خود را در آيينه ي اين جهان
آن نبودم كه خدايم مي خواست از من ، اوّل جهان
آن نبودم...آن نبودم.
گورستان دل ها هم سهمي براي ما نداشت
" اين جهان هم چيزي براي ما نداشت "
سرگيجه گرفتم ازين دنياي رخوتناك
لعنت به دنياي پستي كه به بازي مان گرفت و آرزوهامان برباد داد
عمرمان رفت و اين جواني با نگاهي سرد از كنارمان گذشت
هيچ وقت فكر اين نبوديم كه كودكيمان هم ، بي بهانه چه تلخ گذشت
انگاره هاي اين ذهن ملول هذيان گوي خوش باور
نه ، كه ، به دردمان نخورد
روزگارمان هم ببرد و بگرفت چه ناباور
پنجه هايم خاك مي خواهد ، خاك ...اين دلم پرواز مي خواهد ، پرواز
نه ، به اين خاك و نه ، به اين پرواز
تف به اين ساز و به اين آواز جايگاهم نبود مشخّص از آغاز
فكر اين مردگان هرروزي و اين هرزه زن هاي بي روزي
آزارم مي دهد با اين همه مشغله ي ذهني و خودسوزي
در شگفتم ...در شگفت...اي خدا ...تو مي بيني اين مردم و نمي كني كاري...نمي گويي چيزي...
اي خدا... اين ، نه ، رسم عشق خداييست به انسان هاي اشرفش
... اين، نه ، رسم عشق خداييست به انسان هاي اشرفش
و...چه بد دل را مي زند اين فانوس بي سوي سرنوشت...
درين اختيار محصور بي سرشت...
چه بد دل را مي زند اين شمع كور سرنوشت...
چه بد دل را مي زند...چه بد دل را مي زند.
حميد
و روزگاريست كه تنم رنجور اين زخمه هاي بي كسي است
و دل چركينم از اين روح پريشان
و ملولم از لوليدن در لايه هاي سطحي زندگي .
حميد
امسال سال بارش من
باران من
برف من
تگرگ من است
امسال سال مرگ من است
بگو اگر مرثیه ای داری
ای دوست ای همیشه بهار
ای نگار ای یار
امسال سال پائیز من
امسال سال برگ ریز من است
بخوان اگر ترانه ای داری
امسال سال خاموشی
امسال سال فراموشی
امسال سال هم آغوشی من با تمام من است
یاد آر ، اگر خاطره ای داری
اگر خاطره ای داری...
شوخ و می خواره و شبگرد و غزل خوان شده ای
چشم بد دور که سر فتنه ی دوران شده ای
هرچه در خاطر عاشق گذرد، می دانی
خوش ، ادا یاب و ادا فهم و ادا دان شده ای
تو که هرگز سخن اهل سخن نشنیدی
چون سخن ساز و سخن فهم و سخندان شده ای؟
تو که از خانه ، ره کوچه نمی دانستی
چون چنین راهزن و رهبر و رهدان شده ای ؟
تا پریروز شکرخند نمی دانستی
این زمان صاحب چندین شکرستان شده ای
بر نهال تو ، صبا ، دوش به جان می لرزید
این زمان بارور از میوه ی الوان شده ای
پیش ازین بود نگاه تو ، به یک دل، محتاج
این زمان، دلزده ، زین جنس فراوان شده ای
بود آواز تو چون خنده ی گل ، پرده نشین
چه ز عشّاق شنیدی که نواخوان شده ای؟
یوسف از قافله ی حسن تو غارت زده ایست
به دعای که چنین صاحب سامان شده ای؟
جای قد ، سرو خجالت کشد از روی بهار
تا تو چون آب ، درین باغ، خرامان شده ای
می توان مرد برای تو ، به امید حیات
که ز خطّ خضر و لب عیسی دوران شده ای
چون فدای تو نسازد دل و دین را صائب
که همان طور که می خواست ، بدان سان شده ای
صائب تبریزی
چه باید کرد ؟
اگر در کسوت من شور و حالی نیست
اگر ما را پشیزی هم نمی گیرند
هلا ای ظلمت سنگین !
هلا ای عابر ولگرد !
چه باید گفت؟
چه باید کرد؟
چه باید کرد اگر تا انتهای دشت ها خالی ست
چه باید کرد اگر با قمریان دیگر سرود آشنایی نیست
اگر جای شقایق را گل ((خرزهره))بگرفته ست
اگر تا سینه گندم ها نمی روید
اگر آواز باران نیست
هلا ای آشنا ، ای مرد !
چه باید گفت ؟
چه باید کرد؟
اگر هر کومه تاریک ست
اگر در کسوت من افتخاری نیست
هلا ای قمریان خسته ی دلسرد!
درین تنگ غروب جنگل و دریا
چه باید گفت؟
چه باید کرد؟
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------
هلا ای غرفه های تار!
هلا سرداب ها : گلخانه های بدشگون شهر
هلا میخانه های تا سحر بیدار
من از آبشخور غوکان بد آواز می آیم
من ازخلوتگه زاغان پرنیرنگ می آیم
شب من قصّه ی تلخی ست
که هر فصلش سر آغاز کتابی شوم خواهد شد
غم من باد و بارانی ست
که تا اعماق دنیا راه خواهد یافت
در این مرداب درد انبار
که بال مرغ های قاصد از اندیشه پرواز می سوزد
دل من می تپد در حسرت زیبا پریدنها
درون خلوتم رویای وصلت هاست
و با چشمان من اندوه تا شبگیر باریدن
و بر دستان من بندی ست
که گل های شقایق از میان کشتزار خویش نتوانم رهانیدن.
غلط گفتم ...غلط گفتم...
من از آبشخور خوکان بد آواز می آیم
هلا ای آشنا هشدار!
قدم شاداب تر بردار
که خارستان ما با اشک گلباران نخواهد شد.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------
مست
مست مست
مست مست مست
می روم به کوچه های خلوت و عزیز
می کشم به پشت هر حصار کهنه ، دست
کوچه ها ، تهی ست
بر جبینشان
با خطوط غم نوشته اند:
هیچ کس در انتظار مقدم تو نیست.
آه
من چقدر مست
من چقدر ساده ام
مثل آنکه دفتر و کتاب و شعر
هر چه خوانده ام به باد داده ام.
مست
غرق نور الکل و صفای دود
مست مست مست
هیچ کوچه ای مرا به خانه ای نمی برد
کوچه تا ستاره ها تهی ست
به رفاقت سبوی می قسم!
این نه زندگی ست.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------
در زیر این رواق آبی
در زیر آسمان دلتنگی
در زیر این عزیز ملال انگیز
قدم می زنیم
عشق می ورزیم
غم می خوریم...
و در چهار راه های تاسّف
تابوت های سرد و سیاه عزیزان را
بر شانه های زخمی خنجر خورده
تا وعده گاه های قیامت می بریم
در سنگر جنون
به خاطر امیال گنگ و نامعلومی
م