ابرها رفتند.
يك هواي صاف ، يك گنجشك ، يك پرواز.
روي اين مهتابي ، خشت غربت را مي بويم.
پرتقالي پوست مي كندم .
شهر در آيينه پيدا بود .
دوستان من كجا هستند ؟
روزها شان پرتقالي باد!
آسمان ، آبي
آب ، آبي تر.
من اناري را ، مي كنم دانه ، به دل مي گويم :
خوب بود اين مردم ، دانه هاي دلشان پيدا بود.
مي پرد در چشمم ، آب انار ...
با خودم مي گويم : تنهايي ، تنها باد.
نگاه "من" به روي ميز افتاد :
(( چه سيب هاي قشنگي !
حيات نشئه ي تنهايي است .))
و روي ميز ، هياهوي چند ميوه ي نوبر
به سمت مبهم ادراك مرگ جاري بود.
و بوي باغچه را ، باد ، روي فرش فراغت
نثار حاشيه ي صاف زندگي مي كرد.
زندگي خالي نيست :
مهرباني هست ، سيب هست ، ايمان هست.
با سبد رفتم به ميدان ، صبحگاهي بود.
ميوه ها آواز مي خواندند .
ميوه ها در آفتاب آواز مي خواندند.
اضطراب باغ ها در سايه ي هر ميوه روشن بود.
من به خانه بازگشتم ، مادرم پرسيد :
ميوه از ميدان خريدي هيچ ؟
_ ميوه هاي بي نهايت را كجا مي شد ، ميان اين سبد جا داد ؟
_ گفتم از ميدان بخر يك من انار خوب.
_ امتحان كردم اناري را
انبساطش از كنار اين سبد سر رفت.
_ " به " چه شد ، آخر خوراك ظهر ...
_ ...
ظهر از آيينه ها تصوير " به " تا دوردست زندگي مي رفت
ياد من باشد فردا ، بروم باغ حسن گوجه و قيسي بخرم.
كجاست جاي رسيدن و پهن كردن يك فرش
و بي خيال نشستن
و گوش دادن به
صداي شستن يك ظرف زير شير مجاور ؟
تركيبي از شعرهاي سهراب سپهري
شب به روي گورهاي كهنه مي لغزيد
در سكوت خسته و غمناك گورستان
بقعه ي دق كرده ، گم مي شد به آرامي
در غباري از مه و خاكستر باران .
قاري پيري ، به روي پلّه ي مرطوب
سوره ي ياسين براي مرده اي مي خواند
آخرين زاغ چنار پير گورستان
خسته از پشت افق ها بال مي افشاند .
بوي مرگ ، از خاك هاي جادّه بر مي خاست
دود وحشت از شيار سينه ي هر گور
پشت انبوه درختان كورسو مي زد
شعله ي فانوسي از تك كلبه هاي دور.
در سر هر عابري ، فرياد جغدي شوم
تخم افكاري غم انگيز و سيه مي كاشت
زندگي در شعرهاي خفته بر هر سنگ
پوچي افسانه ي نا باوري را داشت !
نيمه ي شب بود و مهتاب از شكاف ابر
رنگ مي پاشيد بر روح شب خاموش
دور از غوغاي هستي ، هم چنان بودند
گورهاي ناشناسي ، تنگ هم آغوش .
شاعر : بهمن صالحي
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -- - - - - - -
عنوان انتخابي : نقب بي نقاب...
نقبي مي زنم به ديروز
به فردا و پس فردا
و به راه هاي گذشته مي روم
و تماشا مي كنم روزهاي موازي
و روزهايي كه عمود
بر زندگي من گذشته اند
و صداهايي كه مي آيد
و سايه هايي كه مي گذرند
و يكديگر را مي نامند
... ... ...
و نقبي به چهره ها مي زنم
و بر مي گردم به ديروز
و مي روم به فردا و پس فرداهايم
و صداها و سايه ها مي گذرند
و كشتي به سوي اقيانوس مي راند
و قطار از پيچ كوهستان مي گذرد
و خيابان هاي خلوت ، شلوغ
و خيابان هاي شلوغ خلوت مي شوند
و من نقبي مي زنم به چهره ي ديروز
و صداها و سايه ها را تماشا مي كنم
و فردا و پس فرداهايم را
در كنار ديروز تماشا مي كنم
شاعر : بيژن جلالي
آدم اين جا تنهاست...
و در اين تنهايي سايه ي ناروني تا ابديّت جاري است.
سهراب سپهري
گل هاي كاغذي و ارادت هاي كاغذي
شيريني هاي خشك و خنده هاي خشك تر
دست هاي سرد و بوسه هاي سردتر
اتّحاد سيّار و روبان بسته ي خانواده ها
تيزي خطّ شلوارها و كندي لبه ي ناخن ها
مغازه ها ي تمام بسته و خانه هاي نيم گشاده
پل هاي كوتاه بغلي و نردبام هاي دوازده پلّه ي لرزان
بيلان هايي با مركّب چين و برنامه هايي با مداد كمرنگ
سفر براي گريز و بازگشت براي پوزش
رستاخيزي گيج در ميان كوه هاي برف آلود و باغ هاي شكوفه پوش
استمداد عاجزانه و شرمناك انسان
از درخت
ازگياه
از نسيم
از جويبار
براي غسل دادن
آرايش بستن
موميايي كردن
و زنده پنداشتن عشق
شاعر: مفتون اميني
مثل اين كه ، باز بايد از دوباره ، آغاز كرد...
نمي دانم...تا ، كي ؟ تا ، كي اين باز دوباره ها ادامه خواهند داشت ؟!!
ناگزير از هر گريز ...بار ديگر آغاز مي كنم
امّا ، اين بار
در اتاقكي آبي
و با چشماني سرخ اشك
و لباني از آب ، خشك
و سري بدون حوصله
با پاهايي متورّم از فاصله
و دست هايي بي انتظار صله
در جادّه اي بن بست ، بي بهره حتّي از يك نواله
هميشه آخرين نفر از اين قافله
با اين كه هميشه هم مي روم ، هروله
دقيق تر كه مي شوم...
مي بينم كه باز هم در جادّه تنهام...تنهاتر از پيرزن همسايه كه سال پيش دق كرد و مرد.
امّا ، اين بار
پيش رويم ، برفي سفيد
و كمي هم ، باراني زمستاني
"و برف پاك كن دل ماشيني من ، كه برف ها و باران هاي روي شيشه را از ته دل دوست مي داشت "
وسرتا سر جادّه ، پر از مه...
نمي دانم .چرا سرم بي اختيار درد گرفت؟!!
آري اشتباه به خاطر نسپرده ام.
آري اين مه ، همان مهي بود كه مهم را ازمن گرفت.
آري ، همان بود...همان...
و بالاي سرم ماهي مايوس و
ستارگاني تنبل كه درين شب ها ساتر سطرهاي غم مردمكان منند.
ستارگاني كه به بيماري تازه شيوع پيدا كرده ي "تنبلي چشمك "دچار شده اند...
فرياد از اين آدم خاكي ها كه عناصر طبيعي زندگيشان هم از دست آن ها در امان نيستند.
حيف...گهگاهي چشمك يكي از اين ستاره ها چه آرامش لطيفي به من مي داد...
امّا ، هميشه
وقتي نوبت من كه مي رسد...به من هيچّي نمي رسد..
نوبت من كه مي رسد
صف تمام ميشود
نوبت من كه مي رسد، نمي دانم ؟چرا نان هم ، با همه بركتش تمام مي شود؟!!
ستاره هم با همه بي ستاره بودنم ، تمام مي شود
نمي دانم چرا سهم من از آرزويم ، هميشه تباه مي شود...ناتمام مي شود
و چرا در اوج آسمان كه پرواز مي كنم ، جسمم يك دفعه از اين خواب ناز بيدار مي شود
زبانم ، نام كابوس مي گذارد بر اين خواب ناز و خواهرم رازدار مي شود
و خدايي كه دردهايم را هميشه دادار مي شود
و نگاهي كه بر ردّپايي دار مي شود
و مني كه مي روم تا دادور شوم ...مانعي جلوي پايم ، سدّ راه مي شود.
نمي دانم ، چرا ريسمان سخت سرد اين سرنوشت منجمد ،
هميشه تا من بهش دست مي زنم ، پاره مي شود
درين، شطرنج زندگي ،با يك حركت كيش ميشوم...مثل چهره ام مات مي شوم...
اصطلاحا کیش و مات می شوم
من هميشه شاهمو و هميشه هم شهمات مي شوم
تمام هستي ام درين قمار زندگي دود مي شود...باد مي شود...يك دفعه از جلوي چشمم دور مي شود.
هميشه وقتي طناب مي خرم و زير لب مي گويم :
اگر بار گران بوديم رفتيم...اگر نامهربان بوديم ...رفتيم...
نمي دانم چرا موقع كشيدن طناب ،سقف از جايش كنده مي شود...
... يا كه ، طناب با همه محكمي اش شرحه شرحه مي شود
و چرا هر چه طامّات است بر سر من آوار مي شود....
شايد، فكر مي كند ، انبار مصائبم و ، در من تلنبار مي شود...
و هر چه گل است ، وقتي كه مي چينمش خار مي شود...
مثل من كه پيش همگنان هميشه خوار مي شوم...
سحر كه شد ، از خواب بيدار مي شوم ، به آينه كه نگاه مي كنم از خودم بيزار مي شوم...
مثل هميشه زار و نزار مي شوم...دست و دلم به كار نمي رود ...امّا ، هميشه از زندگي ناچار مي شوم
تازه مي فهمم چه قدر بدبختمو و مي شينم كنار مرد درويش و با او هم آواز مي شوم...
تبر را از او مي گيرم تا با خاك هماغوش شوم...امّا نمي توانم...
و باز هم مثل هميشه با حسرت ساقدوش مي شوم
گفته بودم ، من هميشه شاهمو و هميشه هم ، شهمات مي شوم
و هميشه غصّه مي خورم كه باز هم سهم من ،چيزي جز محصوري در حصاري خود ساخته نبود...
گرچه مي دانم ، اين زندگي ، هيچ وقت براي من سور و سات نمي شود
امّا باز هم به امّيد خدا ، افسردگي ، كات ـ كه مي شود؟!!
حالا تو هر چقدر دلت مي خواهد بگو : نه نمي شود !!!
امّا بدان ، خدا ، هميشه با ما ، نه تنها يار ، بلكه ندار هم مي شود...
و براي همين هم هست، كه خدا ، براي همه ي آدما ، دار و ندار ، مي شود
پس بار ديگر آغاز مي كنم ...وقتي تمام نمي شوم پس به ناچار آغاز مي كنم...
وقتي تمام نمي شوم ، آغاز كه مي شوم.
نمي دانم تا ، كي؟ اين باز دوباره ها ادامه خواهند داشت . تا كي؟!!نمي دانم...
و آيا روزي خواهد رسيد كه به جاي اين ((...)) نقطه ،
((.)) نقطه بگذارم و
بعد هم مثل همه ي مردم عادي ، بروم سر خط.
حميد
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------
نام شعر : باز آمدم...
باز آمدم از چشمه ي خواب ، كوزه ي تر در دستم .
مرغاني مي خواندند . نيلوفر وا مي شد . كوزه ي تر بشكستم ،
در بستم
و در ايوان تماشاي تو بنشستم .
" سهراب سپهري "
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------
نام شعر : قايق دقايق...
جامه شوخگن كردم از روزگار خويش
سر به بيابان گذاردم از سر بي سايه سار خويش
خسته و افگار و زنجيري افكار خويش
خدو مي اندازم ، به اين زندگي بي افتخار خويش
واژگونه پيكرم، مي نويسم از اسرار خويش
" مرگ را حس مي كنم( ۱ ) " ، امّا نمي بينم ، پس از آن رستگار خويش
جادّه ها را از پي هم مي گذرانم ، بي نامه از چاپار خويش
جمله هايم ، جملگي خبر مي دهند از آوار خويش
خواب ديده ام كه نشسته ام ، روي سنگ قبرم و مي خوانم مزامير خويش
واژه هايم ، هميشه بوده است ، شرح حالي از آثار خويش
هيچ كس نخواندم در چهره ام ، سوز روزهاي زار خويش
طالعم را هم ، هيچ تقويمي بر نمي تابد در بر خويش
راست گفته اند: هميشه ماري بوده است در كنار گنجور خويش
فصل چنديست ، كه آزگارم در دام دور خویش
ساقي نيست ، امّا باده كه هست و دست من كه طرّار خويش
گرچه ، نه ، ني بازم و نه در نيزار ، امّا مي نوازم، با مزمار خويش
قصّه ي درد درد و زمهرير و نار را در شوره زار خويش
تا زيان نرسانم به ديگران ، تازيانه مي زنم بر رفتار خويش
من هميشه بوده ام در بند و گرفتار كردار خويش
خاري ، خليده است در دلم و بيزارم ازين خارزار خويش
اين چه برّي بود كه برده است از برم ، دلبرار خويش
فرو رفته در شنم ، زار و نزار ازدشت و شنگار خويش
كاش مي شد ، هر چه پستيست ، يكسره كنم بر دار خويش
مردمان هميشه مرا باز شناخته اند ، با زنّار خويش
مي گريزم از دستشان ، سوي دخمه و پناهگاه و غار خويش
همگنان ، هيچ وقت راهم ندادند در سور خويش
من سورم ، امّا چو منصورنمي توانم" انا الحق" بزنم بر تار خويش
به گمانم ، همين قدر خاطره كافيست ،
كه خودم را بر آن حك كنم و بشوم درختي يادگار خويش
هميشه فرا رفتم از خطّ پرگار خويش
نماندم چون اسبي چوبين كه بكشند ، ديگرانم افسار خويش
هميشه خودم مي زنم ، زمين خود را خيش و تيشه بر خويش
" آفتابم در ميان " و من گرفتار زنگار خويش
و ، اي داد ازين مردم لاف زن و اي هوار از خويش و از كار خويش
كه پيوسته با غمّازيشان مي كنندم پيش ديگران ، خوار خويش
هلا ، " فرصت به سان ابر می گذرد ( ۲ ) " ، رسيد وقت شمارش معكوس، با ثانيه شمار خويش
امّا افسوس كه ، تيك تاك هاي اين ساعت ديواري بيمار ، هم نمي كند، مرا بيدار خويش
چه قدر تباهي دلگير است و جادّه هم پر از گرد و غبار خويش
ازين پل هاي يك طرفه كه آن هم شكسته است ، كسي نمي رسد به ديار يار خويش
اين زمستان خيس و برف و اين تگرگ هاي نمناك و اين خوش برگبار خويش
گام هاي مرده و ولگردم را كرد ، ديوانه ي راهوار خويش
يا به تعبيري دگر :
روزهاي سرد زمستان و اين چارچارخويش
با خودم هميشه در چارچارم و ناچارم از چار خويش
من هميشه با صورتي نشسته ، نشسته ام كنار مردار خويش
چه مي شد كه رها مي شدم ازين مرداب و دنياي ولنگار خويش
من ، غوطه ور در ياسم و خارخار خويش
هر زمان مي رود در ياس قلبم خار خويش
طي مي كنم لحظه هاي لكاته ام را
با غريو غروب و صداي غراب و ته مانده اي از غرور خويش
و فكرم همه اين كه درين دنيا ، سربارم ، سربار خويش
پر ز رخوت ، خسته ام از رخاوت آزار پار خويش
آخر من هم انسانم
دست پرورد دادار خويش
چه كنم؟ كه هنوز هم تشنه مي گردم ،گرد كوزه ريمن جهان دغلكار خويش
نمي دانم ، من شكست خورده ام در كارزار خويش؟
شايد ...كسي چه مي داند؟ ساحري مي كند مرا سحر و
و براي همين هم هست ، هميشه در مي مانم درمعمّاي كار خويش
چه كنم ؟ ناچار ، مثل هميشه ي دوران
مي شوم سامر قايق دقايق تيره و تار خويش
آري ، من مي مانم و من..." تا آن جايي كه يادم مي آيد ، هميشه پشت يك در تنها مانده ام. (۳ ) "
" آيا ، زندگي ام صدايي بي پاسخ نبود ؟ (۴ )"
"خوش بين هم نيستم كه اين نوشته هايم ، هم دردي از من دوا كند"
پاورقي شماره ي ( ۱ ) قسمتي از شعر دوستم " ياغي " است.
" " " (۲ ) از سخنان " حضرت علی (ع ) " است.
" " " (۳و ۴ ) قسمتي از شعر "سهراب سپهري" است.
شعر " قايق دقايق " در روز سه شنبه ۱۲ دي ماه ۱۳۸۵ ارسال شد.
حميد
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------
من ، خدا را در قمقمه ي آب يافته ام ، در عطرپيچ كوچه باغ هاي كودكي
در خلوص برخي كتاب ها و حتّي نزد بي دينان.
امّا ، تقريبا ، هيچ گاه ، وي را ، نزد آناني كه كارشان ، سخن گفتن از اوست ، نيافته ام.
كريستين بوبن ، نويسنده ي فرانسوی
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------
نام قطعه ي ادبي : گاهي چه زيبا بوديم...
گاهي آدم ميخواهد چيزي بگويد و ندارد ، نه تصويري كه جرقهاي بزند ، نه آهنگي كه آرام كند ،
و نه هيچ چيز ديگري كه زيبا باشد ، بدرخشد ، بخواند ،
تكّه استخوان ته زخمي ست با تريشههاي پوست و
خوني كه گاهي تازه است و گاهي دارد خشك ميشود و
گاه خشك است ، خشك و سياه و ديگر نه انگار كه چيزيست يا بوده است.
اينطورست گاهي كه آدم فقط ميخواهد چيزي بگويد و نميداند كه چه را ميخواهد بگويد ؟ و چرا ؟
مثلِ وقتي كه بي هيچ دليلي
دسته گلي ميسازيم
فقط براي زيبايي دسته كردنش
و زيبايي گلهايش
و زيبايي تقديم كردنش...
از شاعر معاصر : كامران بزرگ نيا
گاهي ، مسير جادّه به بن بست مي رود
گاهي ، تمام حادثه ، از دست مي رود
گاهي ، همان كسي كه دم از عقل مي زند
در راه هوشياري خود ، مست مي رود
گاهي ، غريبه اي ، كه به سختي به دل نشست
وقتي كه قلب خون شده بشكست ، مي رود
اوّل ، اگرچه با سخن از عشق آمده
آخر ، خلاف آن چه كه گفته ست ، مي رود
واي از غرور تازه به دوران رسيده اي
وقتي ، ميان طايفه اي پست مي رود
هر چند مضحك است و هه ... پر از خنده هاي تلخ
بر ما ، هر آن چه لايقمان هست ، مي رود
گاهي كسي نشسته ، كه غوغا به پا كند
وقتي ، غبار معركه بنشست ، مي رود
اين جا ، يكي براي خودش حكم مي دهد
آن ديگري ، هميشه به پيوست مي رود
اين لحظه ها ، كه قيمت قدّ كمان ماست
تيري است بي نشانه كه از شست مي رود
بيراهه ها به مقصد خود ساده مي رسند
امّا ، مسير جادّه به بن بست مي رود
واي از غرور تازه به دوران رسيده اي
وقتي ، ميان طايفه اي پست مي رود
هر چند مضحك است و ...پر از خنده هاي تلخ
بر ما ، هر آن چه لايقمان هست ، مي رود
خواننده : عليرضا عصّار ـ از آلبوم " نهان مكن "
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------
نام ترانه : نمايش مضحكي به نام زندگي...
من از اين زندگي مسخره هيچ چي نمي خوام
جز پيانو و يكي حنجره هيچ چي نمي خوام
هر چي خواستم نه ،
به هر چي كه نخواستم رسيدم !
حالا جز عمر گره تو گره ، هيچ چي نمي خوام
هيچكي يادداشتامو هيچ وقت ننوشتو ديگه من
از تو هم دفتر بي خاطره هيچ چي نمي خوام
تا سر از خاطره دستاي رنگي در آرم
جز قلم وقتي پر از جوهره هيچ چي نمي خوام
تيكه چوبي باشه ، اسب كودكي هاي منه
باد اگه مي وزه جز فرفره هيچ چي نمي خوام
بي چشاي تو بجز آينه چشماي خودم
كه تو بارون جدايي تره هيچ چي نمي خوام
توي شعر اونكه با من زندگي كرده ، دلمه
جز جوون موندن اين شاعره هيچ چي نمي خوام
هي مي پرسن چي مي خواي
اونكه مي خوام نيستم امّا باز
انگاري گوش خلايق كره ، هيچ چي نمي خوام
بس كه مردم رو صليب ستم بي خبرا
غير عيسايي از اين ناصره هيچ چي نمي خوام
وقتي از بي تپشي دنيا عقيمه واسه من
غير عشق اين تپش باكره هيچ چي نمي خوام
نادر بختياري ـ برگرفته از نشريه ي اينترنتي " پيله هاي شيشه اي "
اي جهان ، اي پوچ پوك پست پتياره
دگر چه مي خواهي از من زنديق آواره ؟
از من سگ ستاره ي بي نصيب سهم پاره
از من روياباز خاكستر نشين كه بي سايه ساره
من كه نگام غم داره و صدام غمباره
سكوتم يخينه و روزگارم ، بي راه چاره
من كه خاطره ي لحظه هام ، زمستونو يادم مي ياره
من كه گم شدم تو اين شب صحراهاي بي ستاره
((ياري ندارم به جز خدايي كه هواي دلمو داره))
من كه كوله پشتيم رد نمي شه ازين معركه
هر چي مي رم تو اين جادّه بيشتر مي افتم تو مهلكه
فاصله واسم عذابه ، ازين همه خون دل خوردن دلم كبابه
واسه ولگردي تو چشاي هر بيگانه ، هر چي رهگذره ، داره ازم گلايه
شدم سرگردون اين كوچه ، اون كوچه
امّا ، نچيدم از مزرعه ي دلت ، حتّي يه خوشه
واسه پيدا كردن نشوني از تو ، مژدگاني دادم تو روزنامه
چقدر اشتباهي رفتم به بيراهه
چقدر پاهامو و تاولاش ازين بيراهه ، بيزاره
چقدر دنبالت گشتم بي نشونه
امّا نبود از غمزه ي تو يه نشونه
چقدر به تباهي رسيدم توي اين پويه و
حالا هر چي غباره نشسته روي اين شوونه
خسته شدم ، پي بهونه مي گردم ، فرار كنم از دست اين دل ديوونه
با اين كه هنوز دستام پره از گلاي پونه
و ورد زبونمه اين تروونه : " بيا برگرد به خونه ، تا فاصله مون جوونه و پير نشده
تا نگام با يك نگاه ديگه درگير نشده ، دلا دلگير نشده "
از من خاكستر نشين كه تكيه ام بر باده
دل به دريا زدنو ، نخوايد ، كه ديگه واسم يه خوابه
روزاي بي قراري يم ، نفسمو ، دارن مي گيرن ، لحظه به لحظه
كفتراي دلمم ، تو حسرت رسيدن ، دارن مي ميرن ، دونه به دونه
واسم شده معمّا ، اين قلب پاره پاره ، اين سكوت واژه ها ، تو تلاقي دوباره
دو راهيه اين سرنوشت ، واسم راه ديگه اي نداره : يا مرگ ، يا زندگي دوباره
حميد
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
هواي زمانه غير قابل تنفّس است ، امّا ما به نفس كشيدن ادامه مي دهيم.
آيا ما مرده ايم ؟!!
كريستين بوبن، نويسنده ي فرانسوي
اين زندگي نيست كه سگ مرگيست
هر روز و هرشبش دق مرگيست
اين زندگي نيست كه سگ مرگيست
بازي با دم شير و دلمرگيست
اين زندگي نيست كه سگ مرگيست
آواي ((عو عو)) دلگير مردم دردمنديست
پايان اين خزان هم ، زمستان بي برگيست
صفحه ي آخر اين روزگار هم ، خالي از هر شور و شنگيست
اين اميد نيست كه گوركن لنگيست
گوركني كه لب گور و جايگاهش زير سنگيست
اين فسانه و تقدير هم اسباب دورنگيست
اين صلاح و حكمت هم ، سرپوش آدم هاي زرنگيست
اين چكاوك و قناري نيست كه مي خواند
اين جغد اجل و كلاغ مرگ است كه مي آگاهاند
اين گل هم ، نه ، گل هميشه بهارست كه به آن دلخوش داري
كه گل يخست ، گلي كه مثل دل هامان ، هميشه ي خدا ، يخ يخست و بي دلداري... بي خريداري
خريدار محبّت ها بودم و امروز دلم كور ازين مردم دل سنگيست
چه تنها مي گشتم و پي تن ها مي رفتم شاد و دلكش
كنون چه افگار شدم ، زخمي و سركش
در پي عيش و عشرت ها و ناز و نعمت ها بودم
امّا دگر روزگارم را جز تباهي نشاني نيست...و افكارم جز پوچي ، چيزي نيست...
دل شهرآشوب من چه كند ازين وجود خالي و تيره و شورش
بيرنگي چشمانم ارزاني اين دنيا و اين سيل مصيبت بارش
چه بد سيرم از فرداي زيبا و وز فرداهاي زيباتر
از بهشت و از حوري و ليلي و ازين ها دلرباتر
چه بد فريب دادم خود را درين دنياي بي باور
جهنّم و آتش و زمهرير اين دنيا هم سهم كوچك من
شمعي كه از روز تولّدم شد روشن
چه مي دانستم كه با نسيمي ملايم هم مي شود خاموش ؟
چه مي دانستم چه مي دانستم...سرگردانم درين دنيا...بازيچه و بي سرپناهم درين دنيا
دنيايي درونش قبر هايي با آدمك هايي چون من و تو
گل هايي چون گلايل دردست هاي كودك من و تو
عذابم مي دهد زير اين سنگ ، جايگاهم اين جا نيست
من كه جهاني را مي كنم يك شبه فتح ، كمالم اين جا نيست...ارضاي غرور بي بديلم اين جا نيست
من ني ام ، زاده از ننگ و از تبار نيرنگ
كه جايگاهم باشد زير اين سنگ
آهاي ، كودكي كز روي قبرم مي پري ، شاد و شنگ
راستي به چه چيز اين دنيا دلخوشي كه مي دوي ، چنين بي درنگ
شرح بي بسط من ، شايد همين باشد
"تاجر لحظه هاي غم بي كس و تنها و دژم"
شايد ، همين جا ، ته اين بن بست باشد
خستگي و بيهودگي و دلمردگي ها كوچه باغي اندوه پرور و لحظه هايي پر ز آه
ژرف ژرف كه مي بينم ، خود را در آيينه ي اين جهان
آن نبودم كه خدايم مي خواست از من ، اوّل جهان
آن نبودم...آن نبودم.
گورستان دل ها هم سهمي براي ما نداشت
" اين جهان هم چيزي براي ما نداشت "
سرگيجه گرفتم ازين دنياي رخوتناك
لعنت به دنياي پستي كه به بازي مان گرفت و آرزوهامان برباد داد
عمرمان رفت و اين جواني با نگاهي سرد از كنارمان گذشت
هيچ وقت فكر اين نبوديم كه كودكيمان هم ، بي بهانه چه تلخ گذشت
انگاره هاي اين ذهن ملول هذيان گوي خوش باور
نه ، كه ، به دردمان نخورد
روزگارمان هم ببرد و بگرفت چه ناباور
پنجه هايم خاك مي خواهد ، خاك ...اين دلم پرواز مي خواهد ، پرواز
نه ، به اين خاك و نه ، به اين پرواز
تف به اين ساز و به اين آواز جايگاهم نبود مشخّص از آغاز
فكر اين مردگان هرروزي و اين هرزه زن هاي بي روزي
آزارم مي دهد با اين همه مشغله ي ذهني و خودسوزي
در شگفتم ...در شگفت...اي خدا ...تو مي بيني اين مردم و نمي كني كاري...نمي گويي چيزي...
اي خدا... اين ، نه ، رسم عشق خداييست به انسان هاي اشرفش
... اين، نه ، رسم عشق خداييست به انسان هاي اشرفش
و...چه بد دل را مي زند اين فانوس بي سوي سرنوشت...
درين اختيار محصور بي سرشت...
چه بد دل را مي زند اين شمع كور سرنوشت...
چه بد دل را مي زند...چه بد دل را مي زند.
حميد
و روزگاريست كه تنم رنجور اين زخمه هاي بي كسي است
و دل چركينم از اين روح پريشان
و ملولم از لوليدن در لايه هاي سطحي زندگي .
حميد
امسال سال بارش من
باران من
برف من
تگرگ من است
امسال سال مرگ من است
بگو اگر مرثیه ای داری
ای دوست ای همیشه بهار
ای نگار ای یار
امسال سال پائیز من
امسال سال برگ ریز من است
بخوان اگر ترانه ای داری
امسال سال خاموشی
امسال سال فراموشی
امسال سال هم آغوشی من با تمام من است
یاد آر ، اگر خاطره ای داری
اگر خاطره ای داری...
شوخ و می خواره و شبگرد و غزل خوان شده ای
چشم بد دور که سر فتنه ی دوران شده ای
هرچه در خاطر عاشق گذرد، می دانی
خوش ، ادا یاب و ادا فهم و ادا دان شده ای
تو که هرگز سخن اهل سخن نشنیدی
چون سخن ساز و سخن فهم و سخندان شده ای؟
تو که از خانه ، ره کوچه نمی دانستی
چون چنین راهزن و رهبر و رهدان شده ای ؟
تا پریروز شکرخند نمی دانستی
این زمان صاحب چندین شکرستان شده ای
بر نهال تو ، صبا ، دوش به جان می لرزید
این زمان بارور از میوه ی الوان شده ای
پیش ازین بود نگاه تو ، به یک دل، محتاج
این زمان، دلزده ، زین جنس فراوان شده ای
بود آواز تو چون خنده ی گل ، پرده نشین
چه ز عشّاق شنیدی که نواخوان شده ای؟
یوسف از قافله ی حسن تو غارت زده ایست
به دعای که چنین صاحب سامان شده ای؟
جای قد ، سرو خجالت کشد از روی بهار
تا تو چون آب ، درین باغ، خرامان شده ای
می توان مرد برای تو ، به امید حیات
که ز خطّ خضر و لب عیسی دوران شده ای
چون فدای تو نسازد دل و دین را صائب
که همان طور که می خواست ، بدان سان شده ای
صائب تبریزی
چه باید کرد ؟
اگر در کسوت من شور و حالی نیست
اگر ما را پشیزی هم نمی گیرند
هلا ای ظلمت سنگین !
هلا ای عابر ولگرد !
چه باید گفت؟
چه باید کرد؟
چه باید کرد اگر تا انتهای دشت ها خالی ست
چه باید کرد اگر با قمریان دیگر سرود آشنایی نیست
اگر جای شقایق را گل ((خرزهره))بگرفته ست
اگر تا سینه گندم ها نمی روید
اگر آواز باران نیست
هلا ای آشنا ، ای مرد !
چه باید گفت ؟
چه باید کرد؟
اگر هر کومه تاریک ست
اگر در کسوت من افتخاری نیست
هلا ای قمریان خسته ی دلسرد!
درین تنگ غروب جنگل و دریا
چه باید گفت؟
چه باید کرد؟
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------
هلا ای غرفه های تار!
هلا سرداب ها : گلخانه های بدشگون شهر
هلا میخانه های تا سحر بیدار
من از آبشخور غوکان بد آواز می آیم
من ازخلوتگه زاغان پرنیرنگ می آیم
شب من قصّه ی تلخی ست
که هر فصلش سر آغاز کتابی شوم خواهد شد
غم من باد و بارانی ست
که تا اعماق دنیا راه خواهد یافت
در این مرداب درد انبار
که بال مرغ های قاصد از اندیشه پرواز می سوزد
دل من می تپد در حسرت زیبا پریدنها
درون خلوتم رویای وصلت هاست
و با چشمان من اندوه تا شبگیر باریدن
و بر دستان من بندی ست
که گل های شقایق از میان کشتزار خویش نتوانم رهانیدن.
غلط گفتم ...غلط گفتم...
من از آبشخور خوکان بد آواز می آیم
هلا ای آشنا هشدار!
قدم شاداب تر بردار
که خارستان ما با اشک گلباران نخواهد شد.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------
مست
مست مست
مست مست مست
می روم به کوچه های خلوت و عزیز
می کشم به پشت هر حصار کهنه ، دست
کوچه ها ، تهی ست
بر جبینشان
با خطوط غم نوشته اند:
هیچ کس در انتظار مقدم تو نیست.
آه
من چقدر مست
من چقدر ساده ام
مثل آنکه دفتر و کتاب و شعر
هر چه خوانده ام به باد داده ام.
مست
غرق نور الکل و صفای دود
مست مست مست
هیچ کوچه ای مرا به خانه ای نمی برد
کوچه تا ستاره ها تهی ست
به رفاقت سبوی می قسم!
این نه زندگی ست.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------
در زیر این رواق آبی
در زیر آسمان دلتنگی
در زیر این عزیز ملال انگیز
قدم می زنیم
عشق می ورزیم
غم می خوریم...
و در چهار راه های تاسّف
تابوت های سرد و سیاه عزیزان را
بر شانه های زخمی خنجر خورده
تا وعده گاه های قیامت می بریم
در سنگر جنون
به خاطر امیال گنگ و نامعلومی
می جنگیم
می کشیم
و کشته می شویم
در زیر این رواق آبی
با دست های زخمی مغلوبت
که از تبار درختان سرو سپیدار است
تارت را بردار
و بر مقابر و اجساد عشق ها و در به دری ها
آواز عصرهای دلتنگت را
تکرار کن!
و در سماع و جذبه و حیرت
و در صفای باطن خود گم باش!
امّا همیشه
وقتی که با قطار تخیّل
از جادّه های درهم دنیا می گذری
از نسل آفتاب
و از قبیله ی مردم باش!
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------
به هر چه دست زدم سنگ شد
به هرچه تکیه زدم ، چون ستون کهنه فرو ریخت
صدای غربت من موجی از تباهی و تکرار شد
خدای جادّه !
خدای راه !
چقدر پایم بر نردبان زمین می لرزد
میان این همه عابر
میان این همه رفتن
میان این همه تو
میان این همه
من،
به هرچه دست زدم سنگ شد
یعنی که زنده ایم
یعنی که از فراز و فرود زمان و زمین برتریم
یعنی سریم از سروناز اکنون و آینده
بالنده باد ابر و مه وباد
یعنی که ما
یعنی که زنده ایم ما
پنهان بخور دو لقمه ی نان جوین آغشته با تملّق و تمکین
و آهسته تر دو جرعه ی چرکاب ناب از پیاله ی دریوزگی بنوش
یعنی که زنده ایم
پیمان ببند با هر چه پست ،هر چه پلشتی ست
و تا باغ وحش امن و امان است
بشکن و بخرام.
پنهان بخور
و آهسته تر بنوش
و حالیا چه می گذرد آیا؟
یعنی که من
یعنی که من
و ما
که تن به تخته پاره ی آفاق بی قواره سپرده ایم
و دل به پارگین پارینه
حاشا که خردک دلی
و دهانی آباد
از ما به یادگار بماند.
پنهان بخور
و آهسته تر بنوش
یعنی که زنده ایم
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------
وقتی که میل و رغبت مردن هم در تو نبود
و نوری که از جهنّم می تافت
بوی هزار سال تباهی می داد
حتما سراغ گورستانی را بگیر
و مطمئن باش که به این عبارت عامیانه ی
(( خوشا آنان که در گهواره مردند. ))
یقین پیدا می کنی...
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------
شاید چیزی
در زمزمه ی باران های پاییزی باشد
و در تن هر قطره ی باران
شاید همان چیزی باشد که
روزگاریست دلتنگش بوده ای ...
هرچه گفتم ، نشنید کسی جز سایه ی من تو که با من می میری ، سایه ، فریادی بزن
ابري كه شايد مثل من آماده ي فرياد كردن بود
من رهسپار قله و او راهي دره تلاقي مان
پاي اجاقي كه هنوزش آتشي از پيش بر تن بود
خسته مباشي پاسخي پژواك سان از سنگ ها آمد
اين ابتداي آشنايي مان در آن تاريك و روشن بود
بنشين ! نشستم گپ زديم اما نه از حرفي كه با ما بود
او نيز مثل من زبانش در بيان درد الكن بود
او منتظر تا من بگويم گفتني هاي مگويم را
من منتظر تا او بگويد وقت اما وقت رفتن بود
گفتم كه لب وا مي كنم با خويشتن گفتم ولي بغضي
با دستهاي آشنا در من بكار قفل بستن بود
گرمايش از تن رفته و خاكسترش در حال مردن بود
گفتم : خداحافظ...كسي پاسخ نداد و آسمان يكسر
پوشيده از ابري شبيه آرزوهاي سترون بود
تا قله شايد يك نفس باقي نبود اما غرور من
با چوبدست شرمگيني در مسير بازگشتن بود
چون ريگي از قله به قعر دره افتادم هزاران بار
اما من آن مورم كه همواره به دنبال رسيدن بود
بین رنج بردن و هیچ ، به ما حقّ انتخاب داده اند. من رنج را برداشته ام.
ویلیام فاکنر
تا بگذرد از سرم پريشاني من
نقش كف دست!محو شد ريخت به هم
شد چين و شكن به روي پيشاني من
زندگی می گوید...
امّا باید زیست.
" مهدی اخوان ثالث "
دلت را خانه ی ما کن ، مصفّا کردنش با من به ما درد خود افشا کن ، مداوا کردنش با من
اگر درها به رویت بسته شد ، دل بر مکن از ما در این خانه دقّ الباب کن ، وا کردنش با من
بیافشان قطره اشکی ، که من هستم خریدارش بیاور قطرهای اخلاص، دریا کردنش با من
به ما گو حاجت خود را ، اجابت می کنم آری طلب کن آن چه می خواهی ، مهیّا کردنش با من
چو خوردی روزی امروز ما را ، شکر نعمت کن غم فردا مخور ، تامین فردا کردنش با من
بیا قبل از وقوع مرگ ، روشن کن حسابت را بیاور نیک وبد را جمع ، منها کردنش با من
به قرآن ، آیه ی رحمت فراوان است ای انسان بخوان آن آیه ها ، تفسیر و معنا کردنش با من
اگر عمری گنه کردی ، مشو نومید از رحمت تو نام توبه را بنویس ، امضاء کردنش با من
به كوچ خود زين دني دنيا اميديم نيست
وزين سگ صفت شب ها ، گريزيم نيست
به خوان اين بي خانمان دنيا ، حريصيم نيست
به سردابه ي راكد رخوت بار دنيا ، پناهيم نيست
چنين بيهوده مي سوزم درين زنجير بي خفتنگاه
كزين رؤياي بي باور، وراي اين سكوت بي خاور ، دگر سوداييم نيست
اسير خاطرات گنگ و بي راهه باز جادّه هاي فرسوده ي خاكي ،
به جز اين ، به هيچ بيغوله اي راهيم نيست
چو او باشد دمادم با من خس خسته ي بيمار، ملاليم نيست
و نمي داني ، نمي داني ، آه ... چه حالي دارد اين تن فرسوده ي پيرم
ازين كلبه كولي هاي بي رنگ تنهايي
التهابي دارم زين طلسم زهر آگين نفرت زا ، از خود و
از اين كنج كوچه هاي بي رهگذر متروك جان فرسا
طنيني طنّاز و خوش باور بانگ نمي آرد نفير روستاي دل پيرم را
درين ديوانه دنياي سنگين گوش نكبت بار
... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ...
چنين اركيده مي خندي
چنين چركيده مي گريم
امّا ز درد خويش به تو هيچ نمي گويم...
كه اشك چشمانم چنين بي پرده مي ريزد و
گواهي مي دهد اين شعر تر دامن ازين درد جانكاهم
حميد
يك شبنم،اين است آن مني كه از سالهاي دراز
از نخستين روزي كه به خويش چشم گشوده ام،بر دوش كشيده ام.
واز گرماها وسرماها وشكست ها و پيروزي ها وسفرها وحضرها وشادي ها
وغم ها گذشتم و گذراندم و آوردم .
بعد از آن همه سالها انك تنهاي تنها واكنون كارم سفر است وتنها ترين مسافرم.
واستخوانهاي قلبم به درد آمده است.
ومي روم وراه طولاني لحظه ها در پيش رويم تا افق كشيده شده است
از هر منزلي تا منزل دوردست ديگر لحظه اي است.
واين چنين من بايد صد هزار ميليون ها لحظه را طي كنم تا برسم به يك روز
يا يك شب ، روزي از روزها ، شبي از شبها ،
خواهم افتاد و خواهم مرد ، اما مي خواهم هر چه بيشتر بروم
تا هر چه دورتر بيفتم ، تا هر چه ديرتر بيفتم .
هر چه ديرتر و دورتر بميرم .
نمي خواهم حتي يك گام يا يك لحظه ، پيش از آنكه مي توانسته ام بروم ،
بمانم ، افتاده وجان داده باشم .
دوست دارم به ياري اين سفراز اين لحظه ها و از اين خاطرات
هرچه دورتر و ديرتر بروم و بميرم ، همين...
"دكتر علي شريعتي"
فقط يک حس و حالِ ساده است
يک حس و حالِ عجيب
يک حس و حالِ قشنگ
مثل خيره شدن در خوابِ پرده و پرچين و آينه!
حالا پرده و پرچين و آينه،
چه ربطی به رويای آدمی دارند
من نمیدانم!
هر چه بيايد، آمده است، میآيد.
نه دستِ من است
که پلهای پشتِ سرِ ستاره را بشمارم،
نه تو از اين ترانه به احوالِ آينه خواهی رسيد،
فقط بايد گذاشت و رفت و را ه به منزلِ دريا بُرد!
اهلش هستی؟
آن چه برای من از ميلِ رفتن مهمتر است
نان و چراغ و چيزهای چندانی نيست،
راستش اين روياها
آنقدر پيشِ پا افتادهاند
که دست از سرِ احوالِ آدمی برنمیدارند،
حالا سالهاست که به اين آينه عادت داريم،
عينِ آينه میآييم و شبيهِ ستاره میشکنيم.
خُب، هر کس به راه خويش!
سيّد علي صالحي
مي بينم
صورتمو تو آينه
با لبي خسته مي پرسم از خودم
اين غريبه كيه ؟
از من چي مي خواد ؟!
اون به من يا من به اون خيره شدم ؟
باورم نمي شه هرچي مي بينم !
به خودم ميگم :
(( كه اين صورتكه
ميتونم از صورتم ورش دارم ))
مي گه اين تويي نه هيچ كس ديگه
جاي پاهاي تموم قصّه هام
رنگ غربت تو تموم لحظه هام
مونده روي صورتت تا بدوني
_ حالا امروز چي ازت مونده به جا
آينه مي گه : تو هموني كه يه روز
مي خواستي خورشيد و با دست بگيري
_ ولي امروز
شهر شب ، خونت شده
داري بي صدا ، تو قلبت مي ميري
مي شكنم آينه رو تا دوباره
نخواد از گذشته ها حرف بزنه
آينه مي شكنه هزار تيكّه مي شه
امّا باز
تو هر تيكّش عكس منه
عكسا با دهن كجي
بهم ميگن :
چشم اميد و ببر از آسمون
روزا با هم ديگه فرقي ندارن
بوي كهنگي ميدن تمومشون.
اردلان سرفراز
اين سرزمين من است
سرزميني زخم خورده
با ساكنيني طاعوني ، روزمرّه گي ها
سرزميني هذيان زده
با تاريخي عجوج
و زخم هايي دلمه كرده
با چشم هايي كاسه خون
و نعش هايي گنديده
***
اين سرزمين من است
با دست هاي بريده ي بابك
سرزمين چهره هاي سرخ
حتّي در نشيب مرگ
سرزمين كتف هاي سوراخ
و نخ...
نخ هايي براي دوختن دهان
براي ريسمان شدن در گلوي سرب هاي اعدام.
اين جهان به لانه ي ماران مانند است و
اين جهان ، پر از صداي حركت پاهاي مردمي است كه
هم چنان كه؛
تو را مي بوسند ،در ذهن خود طناب دار تو را مي بافند.
فروغ فرّخزاد
ريه ها در زحمت...
ناشناسي
ديروز ، عمودي راه مي رفت
مات و مبهوت معمّاي حيات !
ناشناس در امروز ،
افقي خوابيده است
باز مبهوت معمّاي حياتي ديگر
حسين پناهي
كودكي ام كجاست ،
آيا هنوز در منست يا رفته ؟
آيا مي داند كه هرگز دوستش نداشتم
و او هرگز دوستم نداشت ؟
چرا چنين وقت صرف كرديم
كه فقط بزرگ شويم و جدا شويم ؟
چرا هر دو نمرديم
وقتي كودكي ام مرد؟
و چرا اسكلت ام دنبالم مي كند
اگر روحم سقوط سقوط كرده ؟
پابلو نرودا
... و در اين دنياي مرموز ، هر نگاهي از حالتي دروني خبر مي دهد.
نگاهي منتظر قطره اي شبنم است.
او گريان و نالان وپريشانست.
نگاهي منتظر قاصدكي خوش خبر است.
او دلتنگ و رنجور و خسته است.
نگاهي منتظر كلاغي خبرچين است.
او هراسان و بدبين و دل شكسته است.
نگاهي منتظر پرستويي نامه بر است.
او او اميدوار ودلباخته و راهوار است.
آري ، نگاه عاشق همه اينست و غير از اين نيست.
وپس از گذراندن اين نگاه ها ، نگاه من منتظر گوركن هاست
و اينست مرثيه ي من؛
او خسته است ، رهايش كنيد سازش شكسته است ، نگاهش كنيد
روحش مرده است ، از خودتان دورش كنيد.
اصلا او جسمش هم مرده است ، اين هم وصيّتش : عكسش را قابش كنيد
و اين عكس قاب كرده اش را پاره اش كنيد و
اين عكس پاره كرده اش را با خاكستر هماغوشش كنيد يا
خود او را به آتش كشيده ، خاكسترش كنيد.
او صدايش از ته چاه در مي آيد ، اي مردم اندكي صبر ؛
به ته همين چاه پرتابش كنيدو بعد از آن
با القاب زشت خطابش كنيد تا
از هميني كه هست ديوانه تر گردد و به تيمارستانش كنيد
امّا او خواهشي دارد لا اقل به اين حرفش گوش كنيد:
در تيمارستان با مجنون هم اتاقش كنيد!!!
خواهشي ديگر دارد؛
تا شايد يادش كند
اين كار را هم اگر از او دريغ داريد
او مرگش فرا خواهد رسيد
و شما اي دوستان و آشنايان و كلّيه ي وابستگان ،
براي اين كه روحش را شادش كنيد
او را يادش كنيد ، گرچه مي داند كه؛
از يادتان چون سگان برونش مي كنيد
با صراحت مي گويم ؛ اين او منم... هرچه كه مي خواهيد با او كنيد
وقتي كه نبش قبرش كرديداز كوه دماوند آويزانش كنيد
طعمه ي شغالان و كر كسان و عقابان و كلاغانش كنيد
او را سنگسار نفرين ها و گيوتين خشم ها و
تبر سرزنش ها و شلّاق نفرت هاتان كنيد
با اين كارها فكر كنم كيش و ماتش كنيد
از شهر دلتان بيرونش كنيد و
پيش چشم هر بيگانه اي خار و خس ونابودش كنيد
حالا راحت شديد...
اگر باز هم راحت نشديد او را آدم بده ي قصّه هاي شب بچّه هاتان كنيد و
تا هميشه ي خدا از او به بدي يادش كنيد.
قاضي دادگاه ...مي خواستم براي موكّلم از شاكيانش خواهشي كنم
بفرماييد...
شما كه مي دانيد او؛ پايش لنگ و گوشش كر و زبانش گنگ است
چرا رحمش نمي كنيد؟
حداقل اي دوستان و آشنايان شما نكنيد با او اين كار را ...
چون نگاهش از هر بينايي بيناتر است و
زجرش مي دهد كه مي بيند اين هرچه مي كنيد ،
شما ياران هميشه و هنوزش مي كنيد.
باز هم مي گويم ، اگر كور بود با اين همه اتّهامات،
من هم دلم نمي سوخت و وكيلش نمي شدم و
حتما مي گذاشتم هرچه بود مي كرديد
اما ببينيد او با همه ي نقص هايش ازهر بينايي بيناتر است
نه دست شما به او برسد و نه دست او، به شما، تبعيدش كنيد.
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
امّا اين بازنده ها با هم فرق داشتند.
به نوعي ساختند.
بعضي ها پاي اين باختنشان سوختند و
بعضي ديگر هم بعد ازآن باخت هي باختند وهي باختند و باختند
تا آخر؛ با اسب مرگ به دوزخ تاختند .
از تير چوبي برق ،
ذرّه ذرّه و با بدبختي خود را بالا مي كشم !
پليس در سوتش مي دمد!
به پايين نگاه مي كنم...
و بعد هم كه طبق معمول
ماشين هاي آتش نشاني ...
و بعد
كشان كشان مرا به سمتي بردند...
اون بالا چي كار داشتي ؟ پسر جان !
فقط با انگشتم به سيم ها اشاره اي كردم و
همه خنديدند!
بله؟!
و باز همه خنديدند !
هيچ كدامشان نمي فهميد ،
پري كه به سيم ها چسبيده ، تو را به ياد من آورده است !
سر به زير انداختم تا كسي اشك هايم را نبيند!
در نگاه دوباره ،
باد تورا به سمتي نامعلوم برده بود!
گفت : ده روز انفرادي با اعمال شاقّه ،
يا دو ماه عمومي بدون اعمال شاقّه ...؟
مي دانستم هر چه بگويم خواهند خنديد !
هيچ نگفتم...
با اين وجود آن ها باز خنديدند !
و من پيش خود گفتم: اي كاش اين همه عاقل نبوديد ! اي كاش...اي كاش
حسين پناهي با اندكي تغيير
دريا نمي روم در اين تابستان طولاني و گرمالود
دورتر نمي روم ، از ديوارها ، درها و صخره هايي
كه زندگي خودم و ديگران را احاطه مي كنند.
كدام فاصله ، روبروي چه پنجره اي ،
كدام ايستگاه قطار
فراموشي دريا را ترك كردم ، و آن جا رها شديم ،
به چيزهايي پشت مي كنم كه دوست دارم
در حالي كه آن جا تقلّاي بي وقفه ي سفيد و سبز و
سنگ و سوسوي نور ادامه داشت.
پس آن رفت ، حدّاقل راهي كه به نظر مي رسيد :
زندگاني تغيير مي كند و او كه مرگ را آغازيده ،
نمي داند آن طرف زندگي را ،
آن موسيقي اصلي را ، آن وفور
غضب و هزينه كننده ي ترك شده در دوردست را ،
آن ها كوركورانه بريده مي شوند از شما.
بله ، خودم منكرم درياي گمنام را ، خاموش را ،
محصور شهرهاي اندوهگين را،
دريايي كه امواجش هرگز كشتن را ياد نمي دهند.
و هرگز نمي انبارند با نمك و صدا :
خواهم دريام را ، رسته ي اقيانوسي را كه به ساحل اصابت مي كند،
آن فيروزه ي تابناك غلتان را ،
كفي را كه در آن قدرت ميراست.
اين تابستان دريا نمي روم :
محبوسم ، مدفونم و درون درازاي تونلي كه زندانيم مي كند ،
به ندرت مي شنوم تندر سبز را ، فاجعه ي نبردهاي شكست خورده را ،
نجواي نمك و احتضار را.
منجي مي زيد.آن اقيانوس است ،
دورادور ، آن جا ، ... منتظر منست.
پابلو نرودا
با خود و با دیگران نا آشــــــــنا
من کیم ؟بی ریشه ای بی برگ و بال
ای دریغ از سایه ای در بوته زار
من تو را ای عشق از کف داده ام!
هم خودم را ؛هم تو را گم کرده ام
آن من عاشق ؛من ديوانه را
من نميدانم کجا گم کرده ام!
من نشانی های خود را ميدهم...
يک نفر بايد مرا پيدا کند
يک نفر بايد که با طوفان عشق
برکه ای خشکيده را دريا کند...
افشين سرفراز
