دلت را خانه ی ما کن ، مصفّا کردنش با من به ما درد خود افشا کن ، مداوا کردنش با من
اگر درها به رویت بسته شد ، دل بر مکن از ما در این خانه دقّ الباب کن ، وا کردنش با من
بیافشان قطره اشکی ، که من هستم خریدارش بیاور قطرهای اخلاص، دریا کردنش با من
به ما گو حاجت خود را ، اجابت می کنم آری طلب کن آن چه می خواهی ، مهیّا کردنش با من
چو خوردی روزی امروز ما را ، شکر نعمت کن غم فردا مخور ، تامین فردا کردنش با من
بیا قبل از وقوع مرگ ، روشن کن حسابت را بیاور نیک وبد را جمع ، منها کردنش با من
به قرآن ، آیه ی رحمت فراوان است ای انسان بخوان آن آیه ها ، تفسیر و معنا کردنش با من
اگر عمری گنه کردی ، مشو نومید از رحمت تو نام توبه را بنویس ، امضاء کردنش با من
به كوچ خود زين دني دنيا اميديم نيست
وزين سگ صفت شب ها ، گريزيم نيست
به خوان اين بي خانمان دنيا ، حريصيم نيست
به سردابه ي راكد رخوت بار دنيا ، پناهيم نيست
چنين بيهوده مي سوزم درين زنجير بي خفتنگاه
كزين رؤياي بي باور، وراي اين سكوت بي خاور ، دگر سوداييم نيست
اسير خاطرات گنگ و بي راهه باز جادّه هاي فرسوده ي خاكي ،
به جز اين ، به هيچ بيغوله اي راهيم نيست
چو او باشد دمادم با من خس خسته ي بيمار، ملاليم نيست
و نمي داني ، نمي داني ، آه ... چه حالي دارد اين تن فرسوده ي پيرم
ازين كلبه كولي هاي بي رنگ تنهايي
التهابي دارم زين طلسم زهر آگين نفرت زا ، از خود و
از اين كنج كوچه هاي بي رهگذر متروك جان فرسا
طنيني طنّاز و خوش باور بانگ نمي آرد نفير روستاي دل پيرم را
درين ديوانه دنياي سنگين گوش نكبت بار
... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ...
چنين اركيده مي خندي
چنين چركيده مي گريم
امّا ز درد خويش به تو هيچ نمي گويم...
كه اشك چشمانم چنين بي پرده مي ريزد و
گواهي مي دهد اين شعر تر دامن ازين درد جانكاهم
حميد
يك شبنم،اين است آن مني كه از سالهاي دراز
از نخستين روزي كه به خويش چشم گشوده ام،بر دوش كشيده ام.
واز گرماها وسرماها وشكست ها و پيروزي ها وسفرها وحضرها وشادي ها
وغم ها گذشتم و گذراندم و آوردم .
بعد از آن همه سالها انك تنهاي تنها واكنون كارم سفر است وتنها ترين مسافرم.
واستخوانهاي قلبم به درد آمده است.
ومي روم وراه طولاني لحظه ها در پيش رويم تا افق كشيده شده است
از هر منزلي تا منزل دوردست ديگر لحظه اي است.
واين چنين من بايد صد هزار ميليون ها لحظه را طي كنم تا برسم به يك روز
يا يك شب ، روزي از روزها ، شبي از شبها ،
خواهم افتاد و خواهم مرد ، اما مي خواهم هر چه بيشتر بروم
تا هر چه دورتر بيفتم ، تا هر چه ديرتر بيفتم .
هر چه ديرتر و دورتر بميرم .
نمي خواهم حتي يك گام يا يك لحظه ، پيش از آنكه مي توانسته ام بروم ،
بمانم ، افتاده وجان داده باشم .
دوست دارم به ياري اين سفراز اين لحظه ها و از اين خاطرات
هرچه دورتر و ديرتر بروم و بميرم ، همين...
"دكتر علي شريعتي"
فقط يک حس و حالِ ساده است
يک حس و حالِ عجيب
يک حس و حالِ قشنگ
مثل خيره شدن در خوابِ پرده و پرچين و آينه!
حالا پرده و پرچين و آينه،
چه ربطی به رويای آدمی دارند
من نمیدانم!
هر چه بيايد، آمده است، میآيد.
نه دستِ من است
که پلهای پشتِ سرِ ستاره را بشمارم،
نه تو از اين ترانه به احوالِ آينه خواهی رسيد،
فقط بايد گذاشت و رفت و را ه به منزلِ دريا بُرد!
اهلش هستی؟
آن چه برای من از ميلِ رفتن مهمتر است
نان و چراغ و چيزهای چندانی نيست،
راستش اين روياها
آنقدر پيشِ پا افتادهاند
که دست از سرِ احوالِ آدمی برنمیدارند،
حالا سالهاست که به اين آينه عادت داريم،
عينِ آينه میآييم و شبيهِ ستاره میشکنيم.
خُب، هر کس به راه خويش!
سيّد علي صالحي
مي بينم
صورتمو تو آينه
با لبي خسته مي پرسم از خودم
اين غريبه كيه ؟
از من چي مي خواد ؟!
اون به من يا من به اون خيره شدم ؟
باورم نمي شه هرچي مي بينم !
به خودم ميگم :
(( كه اين صورتكه
ميتونم از صورتم ورش دارم ))
مي گه اين تويي نه هيچ كس ديگه
جاي پاهاي تموم قصّه هام
رنگ غربت تو تموم لحظه هام
مونده روي صورتت تا بدوني
_ حالا امروز چي ازت مونده به جا
آينه مي گه : تو هموني كه يه روز
مي خواستي خورشيد و با دست بگيري
_ ولي امروز
شهر شب ، خونت شده
داري بي صدا ، تو قلبت مي ميري
مي شكنم آينه رو تا دوباره
نخواد از گذشته ها حرف بزنه
آينه مي شكنه هزار تيكّه مي شه
امّا باز
تو هر تيكّش عكس منه
عكسا با دهن كجي
بهم ميگن :
چشم اميد و ببر از آسمون
روزا با هم ديگه فرقي ندارن
بوي كهنگي ميدن تمومشون.
اردلان سرفراز
اين سرزمين من است
سرزميني زخم خورده
با ساكنيني طاعوني ، روزمرّه گي ها
سرزميني هذيان زده
با تاريخي عجوج
و زخم هايي دلمه كرده
با چشم هايي كاسه خون
و نعش هايي گنديده
***
اين سرزمين من است
با دست هاي بريده ي بابك
سرزمين چهره هاي سرخ
حتّي در نشيب مرگ
سرزمين كتف هاي سوراخ
و نخ...
نخ هايي براي دوختن دهان
براي ريسمان شدن در گلوي سرب هاي اعدام.
اين جهان به لانه ي ماران مانند است و
اين جهان ، پر از صداي حركت پاهاي مردمي است كه
هم چنان كه؛
تو را مي بوسند ،در ذهن خود طناب دار تو را مي بافند.
فروغ فرّخزاد
ريه ها در زحمت...
ناشناسي
ديروز ، عمودي راه مي رفت
مات و مبهوت معمّاي حيات !
ناشناس در امروز ،
افقي خوابيده است
باز مبهوت معمّاي حياتي ديگر
حسين پناهي
